67دعوتنامۀ الهى براى انجام «حج» و «عمره»، از زمان حضرت ابراهيم عليه السلام تا كنون، دلهاى مشتاق و مؤمن را به زيارت فرا خوانده است. آنكه به اين سرزمين وارد مى‌شود، چون مهمان خداست و به دعوت او آمده، پس به «مهمانخانه» قدم نهاده است.

خداوند هم كريم است و كرمش مقتضى پذيرايى از مهمان است. مهمانِ «ضيافت خانۀ» الهى جز با رحمت و مغفرت پذيرايى نمى‌شود. نعمتها و اكرامهاى مادّى گذرا و فانى است، امّا وقتى بنده‌اى بر سر سفرۀ بخشايش الهى بنشيند و از مغفرت او برخوردار گردد، به كاميابى ابدى رسيده است.

مگر نه اينكه بندگان عاصى، بيش از هر چيز به آمرزش مولى نيازمندند؟ اين سفر نيز، سفر معنوى است و حضور در محضر مولاى كريم و غفّار. مگر مى‌شود خداوند، بندگانش را به ضيافت دعوت كند و به «وعدۀ غفران» عمل نكند. البتّه هيچ كس را بر خداوند، حقّى نيست، اين خود آن بزرگوار است كه رحمت و مغفرت را بر عهده گرفته و وعده داده است.