94
5. تحليل محتوايىِ زيارتنامهها
ادب كلام، در محضر امام
سخن گفتن «زائر» در حضور معصوم عليه السلام ، ويژگى ممتازى را مىطلبد. زيرا، نه زائر، به ديدار يك انسان عادى رفته است، و نه زيارت، يك كار ساده و كم ارج و بىبهاست.
در مواجهه با امام معصوم و هنگام تشرّف به زيارت مرقد پاك و نورانى ائمه اطهار و اولياء دين، چه بايد گفت؟ چه بايد خواست؟ چگونه بايد شروع كرد؟ با چه تعبيراتى بايد ستود؟ چگونه بايد آنان را واسطه و شفيع قرار داد؟ با عنوان كردن چه مطلبى بايد رابطۀ روحى برقرار كرد؟ با بيان چه فضيلتى بايد عشق و ارادت را نشان داد؟ چه كلامى بايد گفت كه شايستۀ مقام آنان باشد؟
متنى كه به عنوان «زيارتنامه» از سوى امامان صادر شده است، راهگشاى كيفيّت ارتباط و شيوۀ رعايت ادب كلام در برخورد با معصومين است.
گرچه ما مىتوانيم در زيارتها، به زبان خويش آنچه را مىتوانيم در ثنا و ستايش حجج الهى بيان كنيم، امّا هرگز به پاى