49روى سرپوش خود، يك حلقه مشكى به نام «عِقال» مىپيچند. اين پوشش اكنون بخشى از لباس رسمى سعودى بوده و نشانه آراستگى است.
شخصيتهاى سياسى، مذهبى و بزرگان قبايل اين كشور در محافل عمومى و مردم در مراسم رسمى، از عباى قهوهاى يا كِرِم روشن استفاده مىكنند.
حضور زنان و دختران در محافل عمومى و حتى مساجد، بسيار كم و محدود است. از اواخر دوره ابتدايى، علاوه بر پوشيدن چادر عربى، پوشاندن دستها و صورت توسط دختران اجبارى مىباشد. در ازدواج، رأى و نظريه دختران اهميت زيادى ندارد و داماد بايد افزون بر مهريه، مبلغ قابل توجهى به پدر عروس بپردازد.
سلام كردن نزد مردم اين كشور لازم و پاسخ دادن به آن واجب شمرده مىشود؛ به گونهاى كه ورود به هر مكان بدون سلام، بىادبى تلقى مىشود.
دست دادن در هنگام ملاقات، عملى پسنديده به حساب مىآيد و نوعى اظهار محبت و صميمت است؛ به گونهاى كه در ديدارهاى مردم يا سران قبايل با پادشاه و وليعهد، دست دادن و مصافحه معمول است.
مردم اين كشور، افراد را با نام كوچك صدا مىزنند و اگر اسم كسى را ندانند، او را محمد مىخوانند. الفاظى نظير «سيّد» و «سيّده» نيز به كار مىرود و احترام به حساب مىآيد.
در اين كشور به دليل نفوذ افكار وهابيت، مردم در مرگ كسى نمىگريند، مجالس ترحيم و فاتحه وجود ندارد؛ بلكه تنها پس از مرگ