445منشأ نام‌گذارى عرفات در حديث اول، شناخت مناسك و در حديث دوم، اعتراف به گناه معرفى شده است. علت ديگر نام‌گذارى عرفات به اين نام، پاسخ ابراهيم(ع) به جبرئيل تلقى شده كه در روايت چنين ذكر شده است:

«كانَ يُرِي إِبْراهِيمَ الْمَناسِكَ فَيَقُولُ عَرَفْتُ عَرَفْتُ» ¹

«هرگاه جبرئيل به ابراهيم(ع) (علوم و) مناسك حج را مى‌آموخت، ابراهيم(ع) در پاسخ مى‌گفت: شناختم شناختم.»

وقوف در عرفات در فقه شيعه

از ديدگاه فقيهان گرانقدر شيعه، توقف در عرفات يكى از اركان حج است كه ترك عمدى آن موجب باطل شدن حج مى‌شود. شيخ طوسى در كتاب «المبسوط» در اين‌باره مى‌گويد:

«وَالْوُقُوفُ بِعَرَفَاتٍ رُكْنٌ مِنْ أَرْكَانِ الْحَجِّ مَنْ تَرَكَهُ مُتَعَمِّداً فَلاَ حَجَّ لَهُ وَ مَنْ تَرَكَهُ نَاسِياً عَادَ إلَيْهَا فَوَقَفَ بِهَا مَا دَامَ عَلَيْهِ وَقْتٌ فَإنْ ضَاقَ عَلَيْهِ الْوَقْتُ وَ لَحِقَ الْمَشْعَرَ الْحَرَامَ فَإنَّهُ يَجْزي بِهِ الْوُقُوفُ بِهَا عَنِ الْوُقُوفِ بِعَرَفَاتٍ وَ يَجُوزُ الْوُقُوفُ بِعَرَفَةِ

رَاكِباً وَ قَائِماً وَ الْقِيَامُ أَفْضَلُ لِأَنَّهُ أَشَقُّ وَ لاَ يُفيضُ مِنْ عَرَفَاتٍ قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ فَإنْ أَفَاضَ قَبْلَ الْغُرُوبِ عَامِداً لَزِمَهُ بَدَنَةٌ فَإنْ عَادَ إِلَيْهِ قَبْلَ الْغَيْبُوبَةِ سُقِطَ عَنْهُ وَ إنْ عَادَ بَعْدَ غُرُوبِهَا لَمْ يُسْقَطْ عَنهُ لِأنَّهُ لاَ دَليلَ علَي سُقُوطِهِ» ²

«توقف در عرفات يكى از اركان حج است كه هركس آن را به عمد ترك كند، حج او باطل مى‌شود و اگر فراموش كند، در صورتى كه وقت باقى است بايد به عرفات برگردد و در آنجا توقف كند. اما اگر وقت كم باشد، به مشعرالحرام رفته و توقف در مشعر، او را از توقف در عرفات بى‌نياز مى‌كند. وقوف در