1) . عين تعبير حديث چنين است: «وَقَفُوا مَوَاقِفَ أَنْبِيَائِهِ وَ تَشَبَّهُوا بِمَلَائِكَتِهِ الْمُطِيفِينَ بِعَرْشِه...» (وسائل الشيعة، ج11، ص15) امام صادق(ع) در حديث ديگرى فرمودند: «طُفْ بِقَلْبِكَ مَعَ الْمَلَائِكَةِ حَوْلَ الْعَرْشِ كَطَوَافِكَ مَعَ الْمُسْلِمِينَ بِنَفْسِكَ حَوْلَ الْبَيْتِ» (مستدرك الوسائل، ج10، ص127) «و همانگونه كه گرد خانه كعبه به همراه ديگر مسلمانان طواف مى‌كنى، دلت را نيز در طواف عرش، با فرشتگان همراه ساز.»

2) . شاهد و گواه اعتراض برخى فرشتگان بر خلقت و خلافت آدم(ع) اين آيه از قرآن است كه از زبان آنها مى‌گويد: «أَ تَجْعَلُ فِيهٰا مَنْ يُفْسِدُ فِيهٰا وَ يَسْفِكُ الدِّمٰاءَ» (سوره بقره، آيه30) «آيا كسى را خليفه مى‌نمايى كه در روى زمين، فساد و خونريزى مى‌نمايد؟» و گواه آنكه فرشتگان به خطاى خود پى بردند، اين آيه از قرآن است كه از زبان آنها مى‌گويد: «لاٰ عِلْمَ لَنٰا إِلاّٰ مٰا عَلَّمْتَنٰا» (سوره بقره، آيه32) «جز آنچه به ما آموخته‌اى، چيزى نمى‌دانيم.» سرانجام فرشتگان اظهار ندامت كردند و به طواف حول مكانى به نام ضُراح (كه به موازات كعبه است) مكلف شدند تا معلوم شود حكم خداوند براى قبول توبه از اهل آسمان و زمين يكسان است. گرچه گناه و منشأ آن، در اهل آسمان كه داراى گل سجين نيستند و اميال بشرى ندارند، تفسيرى مغاير با اهل زمين دارد. اميرمؤمنان(ع) در حديثى فرمودند: «فَوَضَعَ اللَّهُ الْبَيْتَ الْمَعْمُورَ تَوْبَةً لِأَهْلِ السَّمَاءِ وَ وَضَعَ الْكَعْبَةَ تَوْبَةً لِأَهْلِ الْأَرْضِ» (بحار الانوار، ج11، ص104) «خداوند «بيت المعمور» را به منظور توبه اهل آسمان و كعبه را وسيله توبه اهل زمين قرار داده است.» و در حديثى ديگر آمده است: «فَلَمَّا عَرَفَتِ الْمَلَائِكَةُ أَنَّهَا وَقَعَتْ فِي خَطِيئَةٍ لَاذُوا بِالْعَرْشِ... فَلَمَّا أَصَابَ آدم(ع) الْخَطِيئَةَ جَعَلَ اللَّهُ هَذَا الْبَيْتَ لِمَنْ أَصَابَ مِنْ وُلْدِهِ خَطِيئَةً أَتَاهُ فَلَاذَ بِهِ مِنْ وُلْدِ آدَمَ كَمَا لَاذَ أُولَئِكَ بِالْعَرْشِ» (بحار الانوار، ج99، ص205) «هنگامى كه فرشتگان (نسبت به اراده الهى معترض شدند و) دانستند مرتكب خطا گرديده‌اند، به عرش پناه بردند و نيز هنگامى كه آدم(ع) مرتكب خطا شد، چنين كرد و خداوند اين خانه را براى خطاكاران از فرزندانش قرار داد تا مانند فرشتگان كه به عرش پناه مى‌برند، به اين خانه پناه آورند.»