1) . غرر الحكم،ص431، ح9826؛ درباره بوى بد ناشى از اعتقاد و عمل ناپسند، روايات فراوانى نقل شده است. از جمله اين حديث كه راوى از امام كاظم(ع) مى‌پرسد: «هَلْ يَعْلَمَانِ بِالذَّنْبِ إِذَا أَرَادَ الْعَبْدُ أَنْ يَفْعَلَهُ أَوِ الْحَسَنَةِ» آيا (دو فرشته موكل به انسان) هنگامى‌كه بنده مى‌خواهد كار نيك يا ناپسند انجام دهد، آگاه مى‌شوند؟ فرمودند: «رِيحُ الْكَنِيفِ وَ رِيحُ الطِّيبِ سَوَاءٌ» آيا بوى مستراح و بوى عطر، يكسان است؟ رواى گفت: نه. حضرت فرمودند: «إِنَّ العبد... إِذَا هَمَّ بِالسَّيِّئَةِ خَرَجَ نَفَسُهُ مُنْتِنَ الرِّيح» «هرگاه بنده اراده گناه مى‌كند، بوى بدى از نفس‌هاى او ساطع مى‌شود.» (الكافي، ج2، ص429) و در تفسير قمى آمده است كه در بنى اسرائيل: «كَانَ الرَّجُلُ إِذَا أَذْنَبَ خَرَجَ نَفَسُهُ مُنْتِناً فَيَعْلَمُ أَنَّهُ أَذْنَب» «مردى بود كه هرگاه گناهى انجام مى‌داد، نفسش بوى بدى مى‌داد و (به اين ترتيب) مى‌فهميد كه گناهى انجام داده است.» (تفسير قمي، ج1، ص240).

2) . الكافي، ج3، ح147.