296 همه گياهان) فراهم نمايد و با دورى از رَفَثْ ، فُسُوقْ و جِدالْ ، محيطى امن را براى
همه و در همه جا ايجاد كند. از اينرو خداوند، انسان مُحْرم را حتى از زدودن موهاى زائد بدن و استفاده از عطر و... منع نموده است تا به او تعليم دهد در
محدوده حرم كه حريم امن الهى است، بايد از ستيزهجويى (شكار، كندن گياهان، جدال با ديگران) و كامجويى (شهوات جنسى، پرداختن به آراستگىهاى ظاهرى و لذات شخصى) دورى كرده و همه سعى خود را متوجه آسودگى اطرافيان و محيط پيرامونش كند.
چه زيباست اين روايت كه رسول خدا(ص) فرمودند:
«اَلنَّاسُ اثْنَانِ وَاحِدٌ أَرَاحَ وَ آخَرُ اسْتَرَاحَ فَأَمَّا الَّذِي اسْتَرَاحَ فَالْمُؤْمِنُ إِذَا مَاتَ اسْتَرَاحَ مِنَ الدُّنْيَا وَ بَلَائِهَا وَ أَمَّا الَّذِي أَرَاحَ فَالْكَافِرُ إِذَا مَاتَ أَرَاحَ الشَّجَرَ وَ الدَّوَابَّ وَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ» 1
«مردم دو قسماند: يكى راحتى مىبخشد و ديگرى راحت مىشود. آنكه راحت مىشود، مؤمن است كه با مرگ خود، از دنيا و بلاهايش راحت مىشود و آنكه راحتى مىبخشد، كافر است كه وقتى مرد، درخت و حيوانات و بسيارى از مردم را از شرّ خود راحت مىكند.»
طبق اين حديث، انسان مؤمن در سايه اعتقاد و عمل درست براى خود، ايجاد آرامش و براى اطرافيان ايجاد امنيت نموده است و براى اين منظور، به بسيارى از دشوارىها تن داده است. از اينرو مؤمن،گرچه در طول زندگى آرام