279تفسيرى زيبا از حضرت رضا(ع)
امام رضا(ع) مقصود از يتيم، ضالّ و عائل را در آيه يتيم و آيات بعد از آن، چنين بيان مىنمايند:
«أَ لَمْ يَجِدْكَ وَحِيداً فَآوَي إِلَيْكَ النَّاسَ وَ وَجَدَكَ ضَالّاً يَعْنِي عِنْدَ قَوْمِكَ فَهَدي أَيْ
هَدَاهُمْ إِلَي مَعْرِفَتِكَ وَ وَجَدَكَ عائِلاً فَأَغْني يَقُولُ أَغْنَاكَ بِأَنْ جَعَلَ دُعَاءَكَ مُسْتَجَاباً» 1
«آيا اين حقيقت نبود كه خداوند تو را يگانه يافت و مردم را به تو پناه داد و تو را گمنام يافت و مردم را به درك مقام و منزلت تو هدايت كرد و تو را كفيل نيازمندان يافت و بىنياز گرداند و دعايت را (براى رفع نياز از ديگران) اجابت نمود.»
از اين روايت درمىيابيم كه اراده خداوند از احرام آن است كه زائر خانه خدا به رسالت رسول(ص)پناهنده شده و به احكام او هدايت گردد و در سايه بهرهمندى از ثمرات عمل به دستورات الهى از مردم بىنياز شود. 2
امام سجاد(ع) براى تبيين جايگاه ميقات و احرام در آن به شبلى فرمودند: آيا