2521. صفات نيكويى كه ميان مؤمن و كافر مشتركند و از آنها به صفات طينتى يا خصال وراثتى ياد مىكنيم.
2. صفاتى كه به اهل ايمان اختصاص داشته و مكارم اخلاق خوانده مىشود.
اين صفات، نتيجه بهرهمندى از ثمرات ربوبيت الهى است و تنها عاملان به ولايت (كه مستحق درك پاداشهاى دنيايى و آخرتى هستند) از اين ثمرات
برخوردار مىشوند. چه زيباست كه در ذيل آيه «اَللّٰهُ لَطِيفٌ بِعِبٰادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشٰاءُ» 1 از امام صادق(ع) چنين روايت شده است: «مقصود از رزقى كه خداوند آن را به هركس بخواهد عطا مىكند، ولايت علىبنابىطالب(ع) است.» 2 به همين دليل امام باقر(ع) خطاب به اهل ايمان مىفرمايد:
«فَأَبْشِرُوا ثُمَّ أَبْشِرُوا ثُمَّ أَبْشِرُوا لَا وَ اللَّهِ لَا يُسَوِّيكُمُ اللَّهُ وَ غَيْرَكُمْ وَ لَا كَرَامَةَرلَهُمْ» 3
«بشارت باد به شما! بشارت باد به شما! بشارت باد به شما! به خدا قسم پروردگار عالم، شما (اهل ايمان) را با ديگران يكسان قرار نمىدهد و كرامتى براى غير شما نخواهد بود.»