1) . «كِبْر» از جمله صفات ناپسند نفسانى است كه انسان را از تن دادن به ربوبيت خداوند و رسالت رسولان الهى و ولايت اوصياء و عمل به دستورات دينى باز مى‌دارد و اقرار به نقص و كاستى را (كه منشأ ناآرامى‌هاى اوست) نزدش غير موجّه جلوه مى‌دهد. قرآن، فرد آلوده به كبر را «مُخْتالٍ فَخُورٍ» خوانده و منشأ كبر او را خيال‌بافى‌هايى دانسته كه بر زبان آورده و بر آن فخر مى‌كند. تعبير قرآن در اين‌باره چنين است: «إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ» (سوره لقمان، آيه 18) «خداوند انسان خودپسندِ فخركننده را دوست ندارد.» راغب در تعريف «خُيَلاء» كه با واژه مختال، هم‌ريشه بوده و با كبر هم‌معنى است، مى‌گويد: «اَلْخُيَلاءُ التَّكَبّرُ عَنْ تَخَيُّلِ فَضيلَةٍ ترَاءَتْ لِلْاِنْسانِ مِنْ نَفْسِه» (مفردات راغب، ص 304، ذيل واژه خيل) «خيلاء (كه اختيال و مختال از آن گرفته شده) يعنى تكبرى كه از فضيلت‌هاى خيالى (و اوهامى) ناشى مى‌شود كه انسان، آن اوهام را منشأ برترى (و ابزار فخر و مباهات) قرار مى‌دهد.» حال با توجه به اينكه ولايت، معنا و مسماى كعبه است، به خوبى فهميده مى‌شود كه مشروط بودن بهره‌مندى از ثمرات زيارت اميرمومنان(ع) و كعبه بر مبرّا بودن از كبر، نشانگر وجود رابطه‌اى انكارناپذير ميان كعبه و وجود مقدّس اميرمؤمنان(ع) است كه از آن به ملازمه اسم و معنا تعبير مى‌شود و ثمرات وعده داده شده در زيارت آنها بر دورى از كبر متوقف شده است.