188
شأن كعبه و حق اهلبيت (عليهم السلام)
قالَ الصادق(ع): «مَنْ أَتَي الْكَعْبَةَ فَعَرَفَ مِنْ حَقِّنَا وَ حُرْمَتِنَا مِثْلَ الَّذِي عَرَفَ مِنْ حَقِّهَا وَ حُرْمَتِهَا لَمْ يَخْرُجْ مِنْ مَكَّةَ إِلَّا وَ قَدْ غُفِرَ لَهُ ذُنُوبُهُ وَ كَفَاهُ اللَّهُ مَا يَهُمُّهُ مِنْ أَمْرِ دُنْيَاهُ وَ آخِرَتِهِ» (المحاسن، ج1، ص69)
«هر كس به زيارت كعبه آمده و به حق و حرمت ما اهلبيت مانند حق و حرمت كعبه معرفت داشته باشد، از مكه خارج نمىشود مگر آنكه گناهانش آمرزيده مىشود و خداوند امر دنيا و آخرتش را كفايت مىكند.»
خداوند براى اينكه نشان دهد داراى حريم تربيتى است، كعبه را بيت خود معرفى كرده و انسانها را به طواف آن موظف نموده است تا اراده او را از حج و پا نهادن در حريم تربيتى (كه با تمسك به ولايت علىبنابىطالب(ع) حاصل مىشود) درك كنند و براى تحقق اين منظور، مناسك حج را (با توجه به اراده الهى