121خواهد شد) مگر كسى كه مجبور شده در حالى كه دلش آرام به ايمان است.»
رسول خدا(ص) پس از نزول اين آيه به عمّار فرمودند:
«يا عَمَّارُ إِنْ عَادُوا فَعُدْ فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عُذْرَكَ وَ أَمَرَكَ أَنْ تَعُودَ إِنْرعَادُوا» 1
«اى عمّار! در صورت تكرار درخواست مشركان، تو نيز اظهار كفر را تكرار كن كه عذرت نزد خداوند قبول است.»
تقيه در روايات اهلبيت (عليهم السلام)
تقيه از دستوراتى است كه مورد تأكيد اهلبيت (عليهم السلام) قرار گرفته و شرايط عمل به آن را زمان و مكان تعيين مىكند. امام باقر(ع) در اينباره فرمودند:
«اَلتَّقِيَّةُ فِي كُلِّ ضَرُورَةٍ وَ صَاحِبُهَا أَعْلَمُ بِهَا حِينَ تَنْزِلُ بِهِ» 2
«تقيه در همه موارد اضطرار، جارى است و فرد تقيه كننده به مواضع ضرورت، آگاهتر از ديگران است.»
انگيزه كتمانِ حقيقت از ديگران، گاه هراس از آنها (بر جان و مال خود و برادران ايمانى) و گاه وجود خطر نسبت به اعتقادات دينى و گاه رِفق و مدارا با
كسانى است كه از توانايى لازم علمى و اعتقادى برخوردار نيستند. از اينرو امام باقر(ع) فرمودند: