96 وَ الَّذِينَ لاٰ يَدْعُونَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ وَ لاٰ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللّٰهُ إِلاّٰ بِالْحَقِّ وَ لاٰ يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ أَثٰاماً (فرقان: 68)

و كسانى‌اند كه با خدا معبودى ديگر نمى‌خوانند و كسى را كه خدا [خونش را] حرام كرده است، جز به حق نمى‌كُشند و زنا نمى‌كنند و هر كس اينها را انجام دهد، سزايش را دريافت خواهد كرد.

در اين آيه، دعا به معنى اختيار كردن (اتخاذ) و قراردادن (جعل) است و هر دو اين معنا، يعنى اتخاذ و جعل در قرآن كريم آمده است؛ آنجا كه از عقيدۀ مشركان سخن به ميان آورده است، مانند: وَ لاٰ تَجْعَلُوا مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ ؛ «و با خدا، معبودى ديگر قرار مدهيد كه من از جانب او هشداردهنده‌اى آشكارم». (ذاريات: 51)

و وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا ؛ «و به جاى خدا، معبودانى