90عبادتشان انكار ورزند.
6. قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاٰ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاٰ تَحْوِيلاً * أُولٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَ يَخٰافُونَ عَذٰابَهُ إِنَّ عَذٰابَ رَبِّكَ كٰانَ مَحْذُوراً (اسراء: 56 و 5 7 )
بگو: «كسانى را كه به جاى او [معبود خود] پنداشتيد، بخوانيد. [آنها] نه اختيارى دارند كه از شما دفع زيان كنند و نه [آنكه بلايى را از شما] بگردانند». آن كسانى را كه ايشان مىخوانند، [خود] به سوى پروردگارشان تقرب مىجويند [تا بدانند] كدام يك از آنها [به او] نزديكترند و به رحمت وى اميدوارند و از عذابش مىترسند؛ زيرا عذاب پروردگارت همواره در خور پرهيز است.
چنانكه مىبينيد، همۀ اين آيات، به صراحت، بر اين امر دلالت دارد كه شرك مشركان، در دعاى آنها به درگاه خدايانى بوده است كه به جاى خداى تعالى مىپرستيدند. آيا در اين باره،