84معاصر نجف - حقيقت را آشكار كرده است:
نذر براى غير خداى سبحان جايز نيست؛ چه براى رسول يا نبى يا ولى يا فرشته يا بندۀ صالح خدا باشد. همچنين نذر كردن براى كعبه و مشاهد و مساجد و معابد و... نيز جايز نيست. نذر يكى از انواع عبادت است و از همين جهت قطعاً بايد قصد قربت در آن لحاظ شود و به همين دليل، نذر براى غير خدا جايز نيست و انبيا و اوليا و مساجد و... همه مصاديق و وجوهِ قصد قربت است كه با گرامىداشت آنها انسان به خدا نزديك مىشود. پس براى بندگان خدا جايز است كه موارد نذر شده را در بعضى از اين راههاى قرب به خدا مصرف كنند.
پيداست كه چه فرق بزرگ و آشكارى است بين اينكه كسى تنها براى خدا و به قصد نزديك شدن به او نذرى كند و در نذر خود تعيين كند كه آنچه آن را صرفاً براى خدا نذر كرده، در يكى از اين راههاى قرب به خدا مصرف شود - و اين همان نذرى است كه عوام و خواص