79است.
آياتى كه دربارۀ عبادت و ضرورت توحيد در عبادت و جايز نبودن عبادت موجودات ديگر در كنار خداست، مكرر در قرآن كريم آمده است و از مسلَّمات و مُحكَمات قرآن بهشمار مىرود. خداوند متعال مىفرمايد:
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَضُرُّهُمْ وَ لاٰ يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ (يونس: 18)
به جاى خدا، چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان زيان مىرساند و نه به آنان سود مىدهد و مىگويند: اينها نزد خدا شفاعتگران ما هستند.
چنين بر مىآيد كه اين يك اصل در دعوت پيامبران بوده است؛ چنانكه در سخن خداى تعالى آمده است:
وَ لَقَدْ بَعَثْنٰا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّٰاغُوتَ (نحل: 36)
و در حقيقت، در ميان هر امتى، فرستادهاى برانگيختيم [تا بگويد:]