127است: فَاسْتَغٰاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ ؛ آن كس كه از پيروان او (موسى(ع)) بود، بر ضد كسى كه دشمن وى بود، از وى يارى خواست، همچنان‌كه انسان در جنگ يا كارهاى ديگر در امورى كه مخلوق قادر به انجام آن باشند، از ياران و دوستان خود كمك و يارى مى‌جويد. ما منكر اين هستيم كه مردم استغاثۀ عبادت از مخلوقى كنند؛ كارى كه در كنار قبر اوليا در غيبت يا حضورشان انجام مى‌دهند و چيزهايى از آنها مى‌خواهند كه كسى جز خدا قادر به انجام آن نيست. ¹

عبارت اين افراد در اين معنا ظهور دارد كه شرك مختص به جايى است كه آنچه درخواست شده است، از كارهاى خارق‌العاده‌اى باشد كه جز از خداوندِ خالقِ هستى از ديگرى ساخته نيست.

اشكال اساسى كه بر آنها وارد است، اين است كه ما يقين داريم كارهايى از همين قبيل هست كه جز خدا كسى قادر به