76
فَقالَ: (إِنَّ مِنْكُمْ مَنْ يُقاتِلُ عَلى تَأوِيلِ القُرآنِ كَما قاتَلْتُ عَلى تَنْزِيلِهِ)، فَاسْتَشْرَفْنا وَ فِينا أَبُوبَكرٍ وَ عُمَرُ. فَقالَ: لا، وَ لكِنَّهُ خاصِفُ النَّعْلِ؛ يَعْنِى عَلِيّاً. 1
ما نشسته بوديم و انتظار آمدن رسول خدا(ص) را داشتيم كه آن حضرت از حجرههاى برخى از زنانش بيرون آمد. ابوسعيد مىگويد: ما با او برخواستيم، كه كفش حضرت پاره شد، على(ع) عقب ماند و مشغول وصله آن كفش شد، رسول خدا(ص) حركت كرد و ما نيز همراه او حركت نموديم، آنگاه به انتظار على(ع) ايستاد و ما نيز با حضرت توقف كرديم، حضرت فرمود: (همانا در ميان شما كسى است كه بر تأويل قرآن مىجنگد آنگونه كه من بر تنزيل قرآن جنگيدم). ما برپا خواستيم در حالى كه بين ما ابوبكر و عمر بودند. حضرت فرمود: هرگز (شما را اراده نكردم) بلكه مقصودم كسى است كه كفش را وصله مىزند، يعنى على(ع).
حاكم و ذهبى اين حديث را تصحيح كردهاند. و نيز هيثمى رجال آن را رجال صحيح مىداند غير از فطر بن خليفه كه ثقه است. 2
خطيب بغدادى و ابن عساكر نيز اين مضمون را با سندى ديگر نقل كردهاند كه البانى سند آن را حسن مىداند.
آنگاه مىگويد: «طريق ديگرى را براى آن از ربعى يافتم كه به آن