173

ضابطه بين كفر اكبر و كفر اصغر

ضابطه بين كفر اكبر و كفر اصغر چند چيز است:

1. نص ادله

يكى از ضوابط نص دليل است كه فلان عمل كفر يا شرك اصغر است.

از پيامبر(ص) نقل شده كه فرمود:

إنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافَ عَلَيْكُمُ الشِّركُ الأصغَرُ. قالُوا: يَا رَسُولَ اللهِ! وَ مَا الشِّركُ الأصْغَرُ؟ قالَ: الرِّياءُ. ¹

همانا چيزى را كه از همه بيشتر بر شما مى‌ترسم شرك اصغر است. گفتند: اى رسول خدا! شرك اصغر چيست؟ فرمود: ريا.

2. جمع بين ادله

گاهى در حديثى آمده كه فلان عمل كفر است ولى در حديث ديگر فاعل آن را مؤمن توصيف كرده، و با جمع بين اين دو دليل به اين نتيجه مى‌رسيم كه مقصود به كفر، كفر اصغرى است كه صاحب آن را از ملت اسلام خارج نمى‌كند.

از باب مثال: در حديثى آمده است: « سِبابُ المُسْلِمُ فُسُوقٌ وَ قِتَالُهُ كُفْرٌ »؛ «دشنام دادن مسلمان فسق و كشتن او كفر است».

با جمع بين اين حديث و آيه شريفه (وَ إِنْ طٰائِفَتٰانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا....) استفاده مى‌شود كه مقصود به كفر در آن حديث، كفر اصغر