308نيست، بلكه تكيه‌كلام آنها اين‌گونه است».
وى در ادامه مى‌گويد: شايد لفظ «رب» در تقدير باشد؛ يعنى «وربّ أبيه»؛ «سوگند به پروردگار پدرش».
مرحوم سيد محسن امين در جواب بيهقى مى‌گويد:
عرب، چنين واژه‌اى را به منظور سوگند به كار مى‌برد، وگرنه اين‌گونه سخن گفتن بيهوده به نظر مى‌رسد. تقدير بودن «رب» نيز بدون دليل است. همچنين در تاريخ آمده است كه ابوطالب، عموى پيامبر(ص) در حضور ايشان شعرى خواند و در آن به غير خدا سوگند ياد كرد، ولى آن حضرت وى را از چنين سوگندى نهى كرد. ابوطالب مى‌گويد: «به خانه خدا سوگند! دروغ گمان برديد كه محمد (ص) مقهور و خوار مى‌شود و ما در ركاب او نيزه پرتاب نمى‌كنيم و شمشير نمى‌زنيم».
سيره صحابه
1. عبدالله بن جعفر مى‌گويد:
هرگاه از عمويم، على(ع) چيزى مى‌خواستم و آن حضرت نمى‌پذيرفت، او را به جعفر قسم مى‌دادم، كه در اين صورت، خواسته‌ام را