277به اين موارد اشاره كرد:
1. همان‌گونه كه پيشتر بيان كرديم، سند اين روايت، ضعيف و مخدوش است.
2. منظور اين روايت، قبور پيامبر(ص) و اولياى الهى نيست، بلكه قبور ديگران است، زيرا شرع مقدس، احترام پيامبران و اولياى الهى را در دوران حيات و مرگشان نيكو و پسنديده مى‌داند.
3. اين روايت، مختص به زمانى است كه روشن كردن چراغ بر روى قبر، هيچ منفعتى نداشته باشد و موجب هدر دادن مال گردد، ولى اگر روشن كردن چراغ براى قرائت قرآن، خواندن دعا و نماز، بهره‌مندى زائران و كسانى باشد كه شب را كنار قبر و مزار مى‌مانند، نه كراهتى دارد و نه حرام است. پس در اين صورت، ايجاد روشنايى روى قبر نفعى دارد و در واقع تعاون و همكارى در انجام كار خير و نيك به شمار مى‌رود. دانشمندانى همچون: عزيزى، سندى، شيخ حنفى، شيخ على منصور نيز به همين مطلب اشاره كرده‌اند كه نظرات ايشان را در اين باره بيان خواهيم كرد.
از اين گذشته، عمل پيامبر(ص) بهترين دليل و شاهد اين سخن است. ترمذى به نقل از ابن عباس روايت مى‌كند: «پيامبر(ص) شبانگاه وارد قبرى شد و براى آن