1) . تهذيب الكمال، ج 18، ص 58؛ ميزان الاعتدال، ج 2، ص 61؛ الجرح والتعديل، ج 6، ص 38.

2) . روايات بسيارى از پيامبر(ص) در دست است كه آن حضرت، امورى را نهى فرموده‌اند، ولى همگى آنها بر كراهت دلالت دارند، مانند: خوردن سير خام، خلاصه و مختصر خواندن نماز، حجامت روزه‌دار، كشتن مورچه و زنبور عسل، استفاده از آب زيادى وضوى زن، روزه روز شنبه، سوار شدن بر حيوان نجاست‌خوار، استقبال از كاروان تجارى، به جان هم انداختن حيوانات، خوردن پياز و كراث (تره‌فرنگى)، فروش آب اضافى، اذان گفتن امام جماعت، همراه داشتن قرآن در سفر، به دايگى گرفتن كودن، ايستاده ادرار كردن، بول كردن در محل شست‌وشوى بدن، و خريد و فروش مهاجر با عرب باديه‌نشين. به هر حال، موارد بسيارى از اين دست وارد شده كه آن حضرت، مسلمانان را از اين‌گونه امور نهى فرموده‌اند، ولى هيچ يك از علما معناى آن را حرمت نگرفته‌اند، بلكه آن را به معناى كراهت مى‌دانند. رواياتى كه ايجاد و ساختن بنا روى قبر را نهى كرده‌اند نيز همين‌گونه‌اند و معناى كراهت دارند. مانند اين موارد: گچ‌كارى قبور، نشستن كنار قبر، ايجاد بنا و ساختمان روى قبر و نوشتن روى قبر.