57 بَيتُكَ وَ الحَرَمَ حَرَمُكَ وَ العَبدَ عَبدُكَ وَ ضَيفُكَ وَ جارُكَ » همه مسلمين توى ماشين‌ها نشسته، روى به طرف مكّه مى‌گفتند « لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيكَ لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ» و راه مى‌رفتند.

و هنگام ورود به مسجدالحرام نيز با شعارهاى مخصوصى خدا را مى‌خوانند، واقعاً آن ناله‌ها و آن شعارها و آن وضع و لباس و آن يكتاپرستى و برابرى و برادرى از جهات مختلف حقوقى و احكام و اخلاق و عبادت، انسان را به يك مساوات و مواساۀ «ك ُلُّكُم مِن آدَم وَ آدَمُ مِن تُرابٍ لاَفضلَ لِعَرَبىٍّ عَلى عَجَمىٍّ وَلا لِعَجَمىٍّ عَلى عَرَبىٍّ إلاّ بِالتَّقوى » جلب مى‌كند.

فقط نقص اين كنگره عظيم اسلامى و جهانى اين است يك زبان بين‌المللى اسلامى نيست كه همه با هم بنشينند و با يك زبان حرف بزنند و سخنرانان با يك زبان سخن بگويند و اگر لغت عرب كه لغت قرآن است و همه مسلمانان با آن زبان آشنا هستند زبان رسمى همه مسلمين مى‌شد و در همه كشورها تدريس و رواج مى‌يافت چه خوب بود!!

شايد به همين منظور بوده كه نماز را حتماً عربى بايد ادا كنند و دعاها و شعارهاى اسلامى عربى مى‌باشد و قرآن هم همه مى‌خوانند، عربى است. مؤيد اين مطلب آن است كه وقتى كه مسلمين عظمت داشتند و استقلال و آقايى خود را از دست نداده بودند به هر جا رفتند زبان عربى را