105را ذبح كن». از اين بيان استفاده مى‌شود كه ذبح حيوان، رمز ذبح هوى و طمع است.
امام سجاد(ع) نيز در اين باره مى‌فرمايد: «فلسفه ذبح قربانى اين است كه حج‌گزار، در موقع ذبح قربانى، قصد كند كه با تمسك به حقيقت پرهيز و ورع، حنجره طمع را ببرد و از سنت ابراهيم(ع) پيروى نمايد كه با ذبح فرزند و ميوه قلب و آرام‌بخش دلش، سنت بندگى با اخلاص و تقرب به درگاه خدا را براى آيندگان پس از خودش تأسيس نمود».
فَعِندَ ما ذَبَحتَ هَديَكَ نَوَيتَ انّكَ ذَبَحتَ حَنجَرَةَ الطَّمَع بِما تَمَسَّكتَ بِهِ مِن حَقيقَةِ الوَرَعِ وَ انَّكَ اتّبَعَتَ سُنّةَ ابراهيمَ عَلَيهِ السَّلام بِذِبْحِ وَلَدِهِ وَ ثَمَرَةِ فُؤادِهِ 1 ...
ه) كسب تقواى الهى
بدون شك، هدف اصلى و فلسفه مهم قربانى، رسيدن به مقام عالى تقواست. چنان‌كه خداوند متعال در اين باره مى‌فرمايد:
(لَنْ يَنٰالَ اللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ) (حج: 36)
قربانى‌هايى كه زائران خانه خدا در سرزمين منا ذبح مى‌كنند، گوشت‌ها و خون‌هاى آنها هرگز به خدا نمى‌رسد، بلكه آنچه به خدا مى‌رسد تقواى شماست.
زيرا خداوند متعال جسم نيست و نيازى به گوشت‌ها و خون‌هاى قربانى ندارد. قربانى، در واقع گذشت از مال در راه خدا، براى خدا و با نام خداست كه اين امر، موجب كسب تقواى الهى مى‌گردد. 2
علّامه طباطبايى(ره) در اين باره مى‌فرمايد:
اين قربانى‌ها براى آورنده‌اش اثرى معنوى دارد و آن صفات و آثار معنوى است كه جا دارد به خدا برسد؛ به معناى اينكه به سوى خداى تعالى صعود و صاحبش را به خدا نزديك كند، و آن‌قدر نزديك كند كه ديگر حجابى بين او و خدا نماند. 3