85 الدالة على ان ما يوحي اليه انما هو من الله تعالى فلا يحتاج إلي شي سواها ولا يفزع ولا يفرق. ¹

به درستى كه خداوند به رسولى وحى نمى‌كند مگر با دلايل روشن و نشانه‌هاى آشكار، كه خود بر اين دلالت دارد كه آنچه بر او وحى مى‌شود، از جانب حق تعالى است و به چيز ديگرى نياز ندارد و هرگز ترسانده نمى‌شود و نمى‌هراسد و به خود نمى‌لرزد.

به طور كلى، آيات قرآنى بر اين نكته تصريح دارند كه پيامبران الهى از آغاز وحى، پيام‌ها را به روشنى دريافت نموده، دچار شك و ترديد نمى‌شوند. از اين گذشته مقام حضور در پيشگاه حق تعالى جايگاهى است كه در آن، وهم و شك و ترس راه ندارد؛ مثلاً موسى(ع) درآغاز بعثت، مورد عنايت خاص پروردگار قرار گرفت و به او خطاب شد:

فَلَمّٰا أَتٰاهٰا نُودِيَ يٰا مُوسىٰ* إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوٰادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً* وَ أَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمٰا يُوحىٰ (طه: 11 - 13)

اى موسى! اين منم، پرودگار تو، پاى پوش خويش بيرون آور كه در وادى مقدس طوى هستى و من تو را برگزيده‌ام، پس به آنچه وحى مى‌شود گوش فرا ده؛ منم، من، خدايى كه جز من خدايى نيست، پس مرا پرستش كن و به ياد من نماز برپا دار.

سپس به او دستور داده مى‌شود: