64 و اغواى او استثنا شده‌اند.

قرآن كريم، گروهى از انسان‌ها را مخلَص ¹ ناميده است كه حتى ابليس هم طمعى در گمراه‌كردن ايشان نداشته و ندارد، زيرا در جايى كه سوگند ياد كرده كه همه فرزندان آدم(ع) را گمراه مى‌كند، مخلَصين را استثنا كرده است:

قٰالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ* إِلاّٰ عِبٰادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ (ص:82-83)

گفت: به عزت تو سوگند كه همگان را گمراه كنم، مگر آنها كه از بندگان مخلص تو باشند.

بى‌شك، طمع‌نداشتن ابليس در گمراهى ايشان، به خاطر مصونيتى است كه از گمراهى و آلودگى دارند، وگرنه دشمنى وى شامل ايشان هم مى‌شود و در صورتى كه امكان مى‌داشت، هرگز دست از گمراه‌كردن ايشان برنمى‌داشت.

بنابراين، عنوان «مُخلَص» مساوى با «معصوم» خواهد بود، چنان‌كه قرآن كريم، تعدادى از انبيا را از مخلصين شمرده؛ از جمله در سوره «ص» مى‌فرمايد:

وَ اذْكُرْ عِبٰادَنٰا إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْحٰاقَ وَ يَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصٰارِ* إِنّٰا أَخْلَصْنٰاهُمْ بِخٰالِصَةٍ ذِكْرَى الدّٰارِ وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنٰا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيٰارِ (ص:45 - 47)