53 يُدخِلُ فِى النارِ يَدَهُ حَتّي يُخرِجَ مَن ارادَهُ». ¹ابن قيم در «صواعق المرسله» ميگويد: «خداوند، آسمان را با يك دستش گرفته و زمين را با دست ديگرش گرفته است». ² او در جاى ديگرى نيز ميگويد كه خداوند، سه چيز را مخصوصاً با دست خودش خلق كرده است: يكى آدم و ديگرى جنت فردوس، ولى از سومى نامى نبرده است. ³آيا اعتقاد به وجود دست و پا براى خداوند، ملازم با جسميت و شباهت خداوند به خلق نيست؟ اين عقيده چگونه با توحيد سازگار است؟ آيا وهابيت مى‌تواند به اشكالاتى كه بر اين پندار مترتب است پاسخ دهد؟ اگر خداوند - العياذ بالله - داراى دستهايى با ويژگى‌هاى مذكور است، حتماً بايد نيازمند به آنها باشد، حال مى‌گوييم كه آنان اين نيازمندى و احتياج خداوند را چگونه توجيه خواهند نمود؟ در حالى‌كه او غنى بالذات است و به هيچ چيزى نيازمند و محتاج نمى‌باشد، زيرا خود خداوند فرموده است: إِنَّ اللّٰهَ لَهُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ (حج: 64).

غزالى يكى از دانشمندان اهل سنت در نقد اينگونه پندارها مى‌گويد:

دست و يا عضوى با ويژگيهايى كه در انسان وجود دارد، درباره خداوند متعال محال است و خداوند از اين امور مبراست.