294. در همين كتاب، تعظيم قبور و خطاب قرار دادن مردهها و خواستن حوايج از آنها، به استناد سخن ابنتيميه، مساوى با شرك دانسته شده و آن را از مصاديق غلو شمرده و گفته است:
اگر كسى بگويد «يا سيدي فلان انصرني او اغثني او... كل هذا شرك و ضلال يستتاب صاحبه فان تاب و الاّ قتل»؛ «اى آقاى من فلان [مثلاً بگويد يا رسولالله] كمكم كن و نجاتم بده و مانند آن، همه اينها شرك و گمراهى است و گوينده آن، توبه داده مىشود، اگر توبه كرد كه خوب، وگرنه بايد كشته شود». 15. همچنين شرك بودن توسل را با سخن ابنتيميه مورد تأييد قرار داده، چنين مىگويد:
شيخالاسلام گفته است كه هر كسى اگر بين خود و بين خدا وسائطى قرار دهد و بر آنها توكل كند و از آنها چيزى بخواهد، اجماعاً كفر است. 2آنچه ذكر شد، تنها گوشهاى از مطالبى بود كه در آثار وهابيت به آرا و نظريات ابنتيميه مستند گرديده است. پس در واقع، ابنتيميه پيشواى اصلى و حقيقى فرقه وهابيت است و محمد بن عبدالوهاب فرقهاش را در قالب آرا و عقايد و افكار او شكل داده و نتيجه چنين برداشتى، سبب مخالفت با فقها، متكلمان، مفسران و علماى جهان اسلام گرديده است.
متأسفانه از گذشته تا امروز مىبينيم كه سردمداران اين گروه، با نهايت قساوت، نسبت به مسلمانان، خونريز و شقى هستند، ولى نسبت به كفار و دشمنان اسلام انعطافپذيرند و با آنان در صلح و آشتى به سر مىبرند.