156 ظالم و كافر مىدانند، اعتقادى صحيح دارند و مسلمانند، با هيچ معيارى قابل پذيرش نيست، زيرا آيات و روايات متعدد، از جمله رواياتى كه مبغضين على(ع) را اهل جهنم مىداند، عدم اسلام و فساد عقيده خود آنان را ثابت مىكند.
هيثمى در «مجمع الزوائد» و ديگران از ابنعباس نقل نمودهاند كه پيامبر(ص) درباره امام على(ع) فرمود:
لا يُحِبُّكَ الا مُؤمِن، وَلا يُبغِضُكَ الا مُنافِق، مَن احَبَّكَ فَقَد احَبَّني، وَمَن ابغَضَك فَقَد ابغَضَني... 1
تو را جز مؤمن، دوست ندارد و جز منافق، دشمن ندارد؛ كسى كه تو را دوست داشته باشد، مرا دوست دارد و كسى كه تو را دشمن بدارد، من را دشمن داشته است.
ثالثاً، شدت كينهتوزى و دشمنى ابنتيميه با على(ع) و اولاد آن حضرت به حدى بر او غلبه نموده كه حتى مبانى اعتقادى خودشان را ناديده گرفته و به عدهاى از اصحاب پاك و بزرگوار رسول الله(ص) كه از ياران على به شمار مىآيند، نسبت كفر و ارتداد داده است، در حالى كه وهابيت معتقدند تمام صحابه، بدون استثنا عادلاند و قدح و عيبگويى آنان مساوى با فسق و كفر است، ولى خود ابنتيميه، بر خلاف اين اصل اعتقادى، هم على(ع) را و هم ياران او را كه به احتمال قوى عمار ياسر، مقداد، سلمان فارسى، اباذر غفارى و محمد ابابكر و سايرين هستند به كفر و ارتداد محكوم نمودهاند.