1) . الاحسان بترتيب صحيح ابن‌حبان، ج9، ص105.

2) . الاحسان بترتيب صحيح ابن‌حبان، ج9، ص105.

3) . فتح البارى، ج13، صص85 - 86.

4) . خوارج، جمع خارجى به معناى خروج‌كننده و شورشى است. خارجى به دو معناى عام و خاص به كار مى‌رود. معناى عام آن، بر كسى اطلاق مى‌شود كه عليه امام بر حق و مورد قبول مسلمان‌ها شورش كند. اما خوارج در معناى خاص به كسانى گفته مى‌شود كه در جنگ صفين در اعتراض به حكميت، در مقابل امام على (ع) شورش كردند و با آن حضرت جنگيدند و سپس كار خود را با آرايى مانند كافر بودن گناهكار و وجوب جنگ با كافر، توجيه كردند. وجوه ديگرى نيز براى وجه اطلاق «خوارج» بر گروه مذكور ذكر شده است.به اين گروه، «مارقين» نيز گفته مى‌شود كه اين واژه به معناى خوارج است. ظاهراً دليل اين نامگذارى حديثى از پيامبر اكرم (ص) است كه در آن حديث، حضرت در مورد شخصى كه به نحوه تقسيم غنايم، توسط پيامبر (ص) اعتراض كرده و كار ايشان را غيرعادلانه دانسته بود، فرمود: از نژاد اين مرد گروهى پديد مى‌آيد كه «يَمرُقونَ مِنَ الدّينِ كَما يَمرُقُ السَّهمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ»؛ «از دين خارج مى‌شوند همان‌گونه كه تير از كمان خارج مى‌گردد». (بحارالانوار، ج22، ص37).