107 زكات مى‌دهند.

مى‌گويد:

اهل علم بر اين اتفاق دارند كه اين آيه در شان على(ع) به تنهايى نازل نشده و اصلاً على(ع) انگشترش را در حال ركوع به كسى صدقه نداده است و علماى علم حديث معتقدند كه اين قضيه، دروغ و جعلى است. ¹در حالى‌كه بزرگان اهل سنت، مانند عضدالدين ايجى و ابن‌حجر هيتمى و ديگران به صراحت مى‌گويند:

علما در تفسير اينكه اين آيه در شأن على(ع) نازل گرديده است، اجماع دارند، چون او در نماز در حال ركوع بود، سائلى از او چيزى خواست و او انگشترش را اعطا نمود و سپس اين آيه نازل گرديد. ²عده‌اى از مفسران اهل سنت كه بر شأن نزول آيه شريفه، در مورد على(ع) تصريح نموده‌اند، عبارتند از:

الف) محمدبن جرير طبرى (م224ه.ق) در «جامع البيان عن تأويل آيۀ القرآن» ³؛

ب) محمدبن احمد قرطبى(م671ه.ق) در «الجامع لاحكام القرآن» ⁴؛