1) . منهاج السنه، ج4، ص379. (معاويه كه پدرش ابوسفيان و مادرش هند، از رهبران عداوت و دشمنى با پيامبر (ص) بودند، جوانى‌اش را در كنار پدر، در بسيج سپاهيان و نبرد با رسول‌خدا (ص) سپرى كرد و آن‌گاه كه در فتح مكه، مغلوب شدند تسليم گشت، بدون آنكه ايمان بياورد. ولى آن حضرت با بزرگوارى از آنها در گذشت و آنان را طليق (آزاده شده) ناميد.) الف) مطرف بن مغيره بن شعبه مى‌گويد: پدرم هميشه با معاويه سخن مى گفت و از عقل و شعور او تعريف كرده، اظهار شگفتى مى‌كرد. شبى او را غمگين يافتم و حتى از خوردن غذا هم امتناع ورزيد. علتش را جويا شدم. گفت: فرزندم، من از نزد پليدترين مردم آمده‌ام. گفتم: او كيست؟ گفت: هنگامى كه با معاويه تنها شديم به او گفتم: اى اميرمؤمنان، اكنون سن و سالى از تو گذشته، خوب است خيرى از تو نمايان گردد؛ تو كه به هدف نائل آمدى، پس بيا و نسبت به خويشانت بنى‌هاشم نگاهى ديگر كن كه برايت خواهد ماند. گفت: هيهات، هيهات، «ابوبكر» عدالت نمود و رفت و نامش محو شد، «عمر» هم ده سال حكومت كرد؛ اما همين‌كه مرد، نامش هم هلاك شد، برادرمان «عثمان» هم كه در حسب و نسب، مانند نداشت هرچه خواستند بر سرش آوردند، اما او كه از قبيله «هاشم» است، هر روز پنج بار با صداى بلند نامش برده مى شود كه: «اَشهَدُ انَّ مُحَمَّداً رَسولُ الله». مادرت به عزايت بنشيند من چه كارى بعد از اين بكنم، جز اينكه نام او را دفن كنم. ب) تنها جنايت امارت دادن به فرزند تبهكارش «يزيد» برايش كافى است. او كه در كربلا بهترين عزيزان رسول خدا (ص) و سرور جوانان اهل بهشت را با فجيع‌ترين وضع به شهادت رساند. او كه مدينه را به مدت سه روز براى سپاهيانش آزاد قرار داد كه هزاران نفر از برترين صحابه را به قتل برسانند و به نواميس آنها تعرض كنند كه تنها هزار دختر بدون شوهر حامله شدند و از بقيه هم بيعت مى‌گيرد كه برده‌اش باشند. آن‌گاه شعر مى سرايد كه: «اى كاش پدران من كه در بدر هلاك شدند زنده بودند و خرسند مى‌شدند و مى‌گفتند يزيد دستت درد نكند. بنى‌هاشم با حكومت بازى كردند هيچ خبرى نيست و هيچ وحيى نازل نشده است». البته او به اين هم اكتفا نكرد و كعبه را نيز آتش زد و در حرم امن الهى، نيكانى از اصحاب را به شهادت رساند. اينها همه، به اضافه شراب‌خوارى و زنا و غنا و رقص علنى اوست. ج) مردم را با اصرار، به دشنام دادن به على بن ابى‌طالب (ع) وادار مى‌نمود. د) آتش جنگ با اميرمؤمنان على (ع) را برافروخت و در نتيجه هزاران مسلمان را به كشتن داد. ه) او بزرگانى چون «حجر» و ديگران را به جرم محبت على (ع) به شهادت رسانيد. و) سبط اكبر پيامبر اكرم (ص) را كشت و به بدترين صورت، بدنش را پاره پاره كرد. ز) پس از كناره‌گيرى امام حسن مجتبى (ع) از حكومت، در اولين سخنرانى خود در جمع تمام صحابه پيامبر (ص) اعلام مى‌دارد: «من با شما كارزار نكردم كه نماز بخوانيد يا روزه بگيريد، بلكه مى‌خواستم بر شما امارت و حكومت كنم و هم‌اكنون مى‌بينيد كه حاكم و رهبر شمايم». ح) «ابوالاعلى مودودى» در كتاب «خلافت و ملوكيت» از «حسن بصرى» نقل مى‌كند كه او گفت: چهار عمل معاويه، به‌گونه‌اى است كه اگر شخصى يكى از آنها را مرتكب شود، برايش باعث هلاكت است: نخست، استعمال شمشير او بر اين امت و تسلط بر حكومت، بدون مشورت، درحالى‌كه بقيه اصحاب كرام در امت حضور داشتند. دوم، جانشين ساختن پسرش درحالى‌كه او باده‌گسار نعشه‌اى بود؛ ابريشم مى‌پوشيد و طنبور مى‌نواخت. سوم، «زياد» را به خود نسبت داد، درحالى‌كه پيامبر (ص) مى‌فرمايد: «فرزند، متعلق به صاحب بستر است و براى زانى سنگ و كلوخ است». چهارم، كشتن حجر و ياران او، واى بر او از حجر، واى بر او از حجر و ياران حجر. ط) روزى رسول خدا (ص) ابوسفيان را ديد كه بر حمارى سوار بود و معاويه آن را مى‌كشيد و يزيد از پشت سر آن را به حركت وا مى‌داشت، فرمود: «لعنت خدا بر آن كه سوار است و آن كه مى‌كشد و آن كه از پشت مى‌راند». ك) ابن‌عباس مى‌گويد: پيامبر اكرم (ص) صداى دو نفر را كه ترانه مى‌خواندند شنيد، پرسيد: اين دو نفر چه كسانى هستند؟ گفتند: «معاويه و عمرو بن عاص». فرمود: خداوندا، آنها را واژگون ساز و هر دو را در دوزخ افكن». م) ابوذر به معاويه مى‌گويد: «روزى تو از نزديك رسول خدا (ص) رد شدى كه فرمود: خدايا او را لعنت كن و سيرش نساز، جز با خاك». ن) در تاريخ آمده است كه معاويه صدهزار درهم به سمرة بن جندب داد كه حديثى وضع كند كه آيه وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اللّٰهِ (بقره: 207) در شأن ابن‌ملجم -عليه اللّعنة- نازل شده است. آيه (وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلي ما فِى قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ * وَإِذا تَوَلَّى سَعي فِى الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ) (بقره: 204 و 205) در شأن على بن ابى طالب (ع) نازل شده است! سمره نپذيرفت. سپس دويست‌هزار درهم فرستاد ولى او باز هم قبول نكرد؛ سپس سيصدهزار درهم فرستاد و دوباره او قبول نكرد؛ در نهايت چهارصد هزار درهم فرستاد و او پذيرفت.