53
«وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً». 1
«و اگر آنان هنگامى كه بر خود ستم كردهاند به نزد تو بيايند، و خود از خدا آمرزش بخواهند و پيامبر نيز براى آنان طلب آمرزش كند، خدا را توبه پذير و مهربان خواهند يافت».
مسلّماً ريشه استجابت دعاى پيامبر را بايد در روح پاك و نفس كريم و قرب ايشان نسبت به خداوند جستجو كرد. به پاس اين كرامت معنوى است كه خداوند دعاى او را مىپذيرد؛ زيرا دعاى برخاسته از روح پاك و قلب مملوّ از مهر الهى، بدون چون و چرا به هدف اجابت مىرسد و در اين مورد، فرقى بين حيات مادّى و حيات برزخى نيست.
گواه بر اين كه آيۀ ياد شده اختصاص به زمان حيات رسول خدا(ص) ندارد، اين است كه مسلمانان جهان از عصر صحابه و تابعان تا به امروز، عملاً اين باب رحمت را باز مىدانند و زائران روضۀ مطهّر نيز اكنون پس از تقديم سلام و درود به پيشگاه ارجمند پيامبر، آيۀ ياد شده را تلاوت مىكنند و ضمن استغفار به درگاه الهى، از پيامبر مىخواهند كه براى آنان طلب آمرزش كند و هر فردى در هر زمانى كه به حرم آن حضرت مشرف شود ، زائران را در اين حالت مىيابد.
اكنون نمونههايى از گفتار بزرگان اهل سنّت، دربارۀ اين آيه و درخواست دعا و توسّل به آن حضرت، پس از رحلت ايشان را ذكر مىكنيم:
1. محيى الدين نووى كه از محدثان برجستۀ اهل سنت و شارح صحيح مسلم است، مىنويسد: زائر رو به رسول خدا كند و دربارۀ خويش به او متوسل شود و به وسيلۀ او به سوى خدا شفاعت جويد و از