28پرسيدند: آن يكى كه رها كردند كدام است؟ گفت: ولايت على بن ابىطالب(ع). از وى سؤال شد: آيا ولايت على همانند آن چهار مورد، لازم و واجب است؟ گفت: آرى، به سان آنها لازم و واجب است. و از همين افرادند: ابوذر غفارى، عمار ياسر، حذيفة ابن يمان، ذوالشهادتين خزيمة ابن ثابت، ابوايوب انصارى، خالد بن سعيد و قيس بن سعد بن عباده». 1
شيعه در عصر رسالت
سفارشهاى مؤكد پيامبر(ص) - كه نمونههاى آن را يادآور شديم و قسمت مهم آن در كتابهاى حديث و تفسير وارد شده است - سبب شد كه بذر تشيع در سرزمين اسلام پاشيده شود و به تدريج رشد كند. گروهى در عصر رسالت، ولايت على را به دل بگيرند و به عنوان شيعه على(ع) مشهور شوند و با پايمردى تمام پيمان خود را با امام پس از عصر رسالت نيز حفظ كنند. اين گروه هسته تشيع را در صدر اسلام تشكيل مىدادند. سپس تشيع در طول زمان با توجه به شناختهاى صحيح از مسأله امامت و جانشينى على(ع) راه خود را باز كرد و پيوسته در حال گسترش بود.
تشيع از حجاز آغاز گرديد. سرزمين حجاز زادگاه تشيع است و آنگاه كه امام(ع) مقرّ خلافت را به عراق منتقل كرد، تشيع رشد بيشترى يافت و پيوسته در نقاط مختلف جهان گسترده شد.