1601. اهل.
2. بيت.
مفهوم هر دو كلمه واضح و آشكار است و براى تشريح آن، به نقل سخنان فرهنگ نويسان عرب نيازى نيست؛ زيرا واژۀ «اهل» هر چند عربى است، ولى به خاطر ورود آن به زبان پارسى و انس ما با اين لفظ در طول چند قرن، آن را در رديف كلمات فارسى درآورده است و از مجموع استعمالات آن به صورت مضاف مىتوان مفهوم آن را چنين توضيح داد:
اهل امر: زمامداران.
اهل انجيل: پيروان انجيل.
اهل كتاب: پيروان كتابهاى آسمانى.
اهل اسلام: پيروان اسلام.
اهل الرجل: كسانى كه با مردى پيوند خويشاوندى دارند.
اهل بيت: كسانى كه در سايۀ پيوند خويشاوندى، در خانهاى به صورت مشترك زندگى مىكنند.
اهل الماء: موجوداتى كه در آب دريا يا كنار آن زندگى مىكنند.
با توجه به موارد استعمال اين كلمه مىتوان مفهوم اين لفظ را به شرح زير تحديد كرد: هر انسانى كه نسبت به موضوعى (مضاف اليه) يك نوع انتساب يا اختصاص و الفت و انسى دارد، به آن «اهل آن شىء» مىگويند، از اينرو «ابن منظور» در «لسان العرب» مىگويد: «أهلُ الرجل أخصّ الناس به»؛ «وخِصّيصان هر مردى، اهل اوست».
به ديگر سخن، هرگاه گفته شود «اهل الرجل» مقصود كسانى هستند كه به او وابسته بوده، و از اتباع و متعلقان او به شمار مىروند و بر اساس اين بيان ، بايد گفت : اهل بيت مفهوم وسيعى دارد كه فرزندان و همسران انسان را نيز دربرمىگيرد، لذا قرآن به روشنى آن را در مورد