136معرفى كرده‌اند. ¹تنها سخنى كه ممكن است مطرح شود، اين است كه اشخاصى به عايشه مراجعه كرده و دربارۀ وصايت امام از وى مى‌پرسيدند، او در پاسخ مى‌گفت كه پيامبر در خانۀ من جان سپرد و به كسى وصيت نكرد. ²مراجعات مكرر به عايشه خود حاكى از اشتهار اين مطلب در آن دوران بود، ولى استدلال كاملاً بى‌پايه است؛ زيرا به فرض اين كه پيامبر در خانۀ عايشه و در كنار او جان سپرده و در آن حالت به كسى وصيت نكرده باشد، ولى گفتۀ او دليل بر نفى وصايت نمى‌شود، چه بسا ممكن است پيامبر در زمان صحت و عافيت و يا اوايل بيمارى، كه در خانه ديگران بود، على را وصى خود قرار داده باشد.

آيا ممكن است پيامبر به مردم بگويد: «

ما حَقُّ امرئ مُسْلِم لَهُ شَىْءٌ يُوصى فِيهِ يَبيتُ لَيْلَتَين إِلاّ وَ وَصِيّتُهُ مَكْتُوبَةٌ عِنْدَهُ» ³، ولى خود اصلاً وصيت نكند؟!