134مفسران در تفسير آيه «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» 1 و محدثان در بيان شأن نزول آن، چنين نقل مىكنند: وقتى آيۀ ياد شده - كه به پيامبر(ص) فرمان مىدهد تا نزديكان خود را به آيين اسلام دعوت كند - نازل گرديد، پيامبر از بزرگان بنىهاشم دعوت به عمل آورد و آيين خود را بر آنها عرضه كرد. آنگاه فرمود: اى فرزندان عبدالمطّلب، من براى شما خوبىهاى دنيا و آخرت را آوردهام. خدايم مرا مأمور كرده كه شماها را به آن دعوت كنم:
«كدام از شما مرا در اين امر يارى مىكند تا او وصى و جانشين من در ميان شما باشد».
كسى دعوت پيامبر را پاسخ نگفت، جز على كه كوچكترين آنها بود. در اين هنگام پيامبر(ص) فرمود:
« او برادر و وصى و جانشين من در ميان شماست، سخن او را بشنويد و اطاعتش كنيد».
اين حديث، به «حديث يوم الدار» معروف است و بسيارى از محدثان و سيره نگاران آن را نقل كردهاند. 2 دلايل مسألۀ وصايت امام به آنچه گفته شد منحصر نمىشود، بلكه حديث «ثقلين»، «سفينه» و «غدير» همگى گواه بر وصايت او است كه براى اختصار از ذكر آنها خوددارى مىكنيم:
امير مؤمنان در يكى از سخنان خود دربارۀ «اهل بيت پيامبر» مىفرمايد:
«وَ فِيهِمُ الوَصيّةُ وَالوِراثَة» 3پيامبر دربارۀ آن وصيت نموده و آنان وارثان پيامبر هستند.