111
روايت دربارۀ «محدّث» در ميان امت اسلامى از طريق اهل سنت و سخنان آنان در تفسير اين واژه بيش از آن است كه در اين جا نقل شود، و شارحان صحيح بخارى در اين مورد، توضيحات كافى دادهاند. 1كلينى در كتاب كافى بابى تحت عنوان «إنّ الأَئِمَّةَ مُحَدَّثُونَ، مُفَهّمُونَ» آورده و رواياتى در اين مورد نقل كرده است. تمام اين روايات حاكى از آن است محدّث به كسى مىگويند كه صوت فرشته را مىشنود، ولى او را نمىبيند. آنگاه اضافه مىكند: ائمه اهل بيت(ع) همگى «محدّث» هستند. 2
فاطمه «محدَّثه» است
دخت گرامى پيامبر (ص) به خاطر كمال وجودى، از افراد «محدّث» به شمار مىرود؛ يعنى صداى فرشته را مىشنيد، ولى او را نمىديد و اين جريان، زمانى رخ داد كه پدر والامقامش درگذشت. غم و اندوه او را فرا گرفت. در اين هنگام جبرئيل امين به فرمان الهى فرود آمد. اخبارى را از آينده، براى او بازگو مىنمود و از اين طريق، مايه تسليت و تسلّى خاطر او را فراهم مىآورد. اكنون ويژگىهاى مصحف فاطمه را از زبان فرزندان او بيان مىكنيم:
امام صادق(ع) مىفرمايد: آنگاه كه خدا پيامبرش را قبض روح كرد، اندوه فراوانى فاطمه را در برگرفت. خداوند فرشتهاى را فرستاد تا او را تسليت بگويد. فاطمه امير مؤمنان را از آنچه مىشنيد، آگاه ساخت. على(ع) فرمود: هرگاه صداى فرشته را شنيدى، مرا آگاه كن تا آنچه مىگويد، بنويسم. اين گزارشها كه از طريق فرشته به فاطمه