48 خلاف آن را بگويند، به نظر آنان توجهى نخواهيم كرد و سخن دو خليفه را خواهيم پذيرفت. 1
«طبرانى» از «مقبرى» نقل مىكند: 2 با ابوهريره بودم. [امام] حسن بن على آمد و سلام كرد. حاضران جواب سلام او را دادند. ابوهريره وى را نمىشناخت. به او گفته شد كه سلامكننده، حسن بن على است. آنگاه ابوهريره گفت: «عليك السلام، اى سيد من!» به ابوهريره گفته شد: «او را سيد خطاب مىكنى؟» پاسخ داد: «گواهى مىدهم كه رسول خدا(ص) فرمود: او سيد و سرور است».
«ابوهريره» به اين كلام رسول خدا(ص) اشاره كرد كه مىفرمايد: «اين فرزندم، سيد و سرور است. چه بسا كه خداوند به دست او ميان دو طايفه از مسلمانان صلح برقرار كند».
«بخارى» نيز اين روايت را نقل كرده است. استناد ما به فهم و درك اين صحابى بزرگوار و ادب والايى است كه در برابر حسن بن على به كار بست.
«طبرانى» از «ابومدينه دارمى» نقل مىكند كه مىگويد: وقتى دو تن از اصحاب رسول خدا(ص) مىخواستند با يكديگر خداحافظى كنند، يكى از آنان سوره عصر را براى ديگرى خواند. 3 او مىخواست با اين كار، عظمت و اهميت اين سوره را نشان دهد. [در حالىكه رسول خدا(ص) چنين كارى نمىكرد. اما كسى هم اين عمل را بدعت نمىشمرد].