64
بَيْنَهُمٰا فِي سِتَّةِ أَيّٰامٍ ثُمَّ اسْتَوىٰ عَلَى الْعَرْشِ الرَّحْمٰنُ فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً) (فرقان: 59)
همان (خدايى) كه آسمانها وزمين وآنچه را ميان اين دو وجود دارد، در شش روز [ شش دوران]آفريد؛ سپس بر عرش (قدرت) قرار گرفت (وبه تدبير جهان پرداخت، او خداوند) رحمان است؛ از او بخواه كه از همه چيز آگاه است!
ح) خداوند متعال مىفرمايد:
(ثُمَّ اسْتَوىٰ إِلَى السَّمٰاءِ وَ هِيَ دُخٰانٌ فَقٰالَ لَهٰا وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيٰا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قٰالَتٰا أَتَيْنٰا طٰائِعِينَ ) (فصلت: 11)
سپس به آفرينش آسمان پرداخت، در حالى كه بصورت دود بود؛ به آن وبه زمين دستور داد: به وجود آييد (و شكل گيريد)، خواه از روى اطاعت وخواه اكراه! آنها گفتند: ما از روى طاعت مىآييم (و شكل مىگيريم)!
در اين آيات نيز در ابتدا سخن از خلق و ايجاد آمده و سپس به «استواء» اشاره شده و بعد از آن به تدبير امور از سوى خدا پرداخته شده است كه اين سياق با معناى احاطه و سلطه براى «استواء» تناسب دارد.
2. اثبات «يد» بر خداوند
كلمه «يد» نيز در آيات متعددى وارد شده ولى هنگامى كه سياق آن آيات ملاحظه شود پى مىبريم كه به طور حتم بايد معناى ظاهر آن كلمه را تأويل نمود. از باب نمونه: