26بدعت در شرع، هر امرى است كه بعد از پيامبر(ص) حادث شود ونص به خصوص بر آن نباشد، وداخل در برخى از عمومات نيز نباشد.

5. قاضى عينى مى‌نويسد:

ما احدث وليس له اصل فى الشرع، وسمّى فى عرف الشرع بدعة، وما كان له اصل يدلّ عليه الشرع فليس ببدعة. ¹

بدعت چيزى است كه حادث شده وبراى آن دليل واصلى در شرع نيست كه در عرف شرع به آن بدعت مى‌گويند. ولى اگر براى آن اصل ودليلى باشد كه شرع بر آن دلالت كند بدعت نخواهد بود.

6. نووى مى‌گويد:

البدعة بكسر الباء فى الشرع: هى احداث مالم يكن فى عهد رسول الله(ص)... ²

بدعت -به كسر باء- در شرع عبارت است از حادث كردن چيزى كه در عهد رسول خدا(ص) نبوده است...

7. حسن البناء مى‌گويد:

وكل بدعة فى دين الله لا اصل لها -استحسنها الناس بأهوائهم سواء بالزيادة فيه او بالنقص- ضلالة... ³

وهر بدعتى در دين خدا كه اصل واساسى ندارد ومردم آن را به هواى خود نيكو شمرده‌اند گمراهى است، چه به زيادى در دين باشد يا به نقصان در آن...