63
جواز توسل به پيامبر در زمان حيات و وفات
توسل به پيامبر(ص) و استغاثه نزد ايشان در زمان حيات و حتى پس از وفات وى بىاشكال است؛ 1 زيرا توسل جستن ما به جايگاهى است كه نزد خداوند دارد. اين جايگاه نيز براى او در دنيا و آخرت وجود داد. در توسل جستن، مقصود اصلى خداوند است. از نظر عقل و نقل مىتوانيم از پيامبر(ص) درخواست كنيم نزد خداوند شفيع ما شود. پس پيامبر(ص) در برزخ نيز مىتواند مانند زمان حيات خود، از خداوند امرى را بخواهد.
ما پيش از اين گفتهايم كه ارواح پس از مرگ، فناپذير نيستند؛ بلكه داراى فهم و درك هستند. ما از رهبر آنان (تكفيركنندگان)، «ابنقيم» نقل كرديم كه روح پس از جدا شدن از جسم، اعمالى را انجام مىدهد كه