31 «زيرا توسل به پيامبر(ص) سيره سلف صالح يعنى انبيا، اوليا و ديگران است».
وى در ادامه مىگويد من نيز گفته علوى مالكى را تأييد مىكنم كه بسيارى از مردم در فهم حقيقت توسل دچار اشتباه مىشوند. به همين دليل مفهوم صحيح توسل را تبيين مىكنيم؛ اما پيش از آن بايد حقايق زير را تبيين كنيم:
اول: توسل يكى از راههاى دعا كردن و روى آوردن به خداوند بزرگ است. بنابراين مقصود اصلى، خداوند تبارك و تعالى است. كسى كه مورد توسل قرار مىگيرد، در واقع واسطه و وسيلهاى براى نزديك شدن به خداوند بزرگ است و هر كس باورى غير از اين داشته باشد، شرك ورزيده است.
دوم: انسان متوسل، فقط به دليل محبتى كه به واسطه دارد، به او متوسل مىشود. همچنين اعتقاد دارد كه خداوند نيز اين واسطه را دوست دارد؛ به طورى كه اگر خلاف اين امر ثابت شود، از واسطه دورى خواهد گزيد و بيش از هركس ديگرى از او بيزار خواهد شد.
سوم: اگر توسلكننده بر اين باور باشد كه واسطه مىتواند مانند خداوند يا در حد پايينتر از خدا به او به طور مستقل سود يا زيان برساند، بىترديد دچار شرك شده است.
چهارم: توسل، امرى لازم يا ضرورى نيست و برآورده شدن حاجت نيز منوط به توسل نيست؛ بلكه اصل بر دعا كردن به درگاه خداوند به طور مطلق است. خداوند در قرآن كريم مىفرمايد:
وَ إِذٰا سَأَلَكَ عِبٰادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدّٰاعِ إِذٰا دَعٰانِ