26شيخ محمدبن عبدالوهاب - كه به كشتن مسلمانان مخالف نظرش و گرفتن اموال آنان مشهور است - نيز در فتاواى خود مىگويد: «از يك سو سخن احمد بن حنبل اين است كه فقط توسل جستن به پيامبر(ص) جايز است، اما در همين حال مىگويند نبايد به بندگان خدا استغاثه كرد».
سپس مىگويد:
تفاوت اين دو گفتار بسيار آشكار است. اين سخن ارتباطى به بحث ما ندارد. برخى توسل جستن به صالحان را رد مىكنند و برخى نيز آن را ويژه پيامبر(ص) مىدانند. بيشتر دانشمندان از توسل جستن نهى مىكنند و آن را مكروه مىدانند. [نادرستى اين گفته در آينده آشكار مىشود] بنابراين، توسل مسئلهاى فقهى است؛ هرچند از نظر ما، فتواى جمهور فقها به مكروه بودن اين عمل درست است. بنابراين ما كسى را كه متوسل مىشود، محكوم نمىكنيم؛ زيرا در مسائل اجتهادى محكوم كردن و انكار بىمعناست؛ بلكه مخاطب ما كسانى هستند كه دعايشان به درگاه بندگان خداوند را عظيمتر از دعا به درگاه خداوند مىدانند و نزد آنان دعا مىكنند. كسانى كه به كنار آرامگاهها مىروند و در كنار قبر شيخ «عبدالقادر» يا ديگران تضرع و زارى مىكنند و خواستار برآورده شدن حاجت و برطرف شدن غمها و نگرانىهاى خود مىشوند. سخن درباره اين افراد است، نه كسانى كه خداوند را خالصانه مىخوانند و در اين كار كسى را شريك خداوند قرار نمىدهند. اما در همين حال در دعاى خود مىگويند به پيامبرت يا به انبيا، يا به بندگان شايستهات از تو مىخواهم. سخن ما درباره افرادى نيست كه در عين خلوص در خواندن خداوند، كنار آرامگاهى مشهور يا جاى ديگر مىروند و در آن مكان خداوند را مىخوانند؛ به طورى كه خالصانه جز خداوند كسى را صدا نمىزنند اين