1) . آيت الله بهجت: با افضليت خلق. (مناسك شيخ، ص 89)

2) . آيات عظام خويى، سيستانى، تبريزى: احرام بستن براى عمره مفرده بايد از همان مواقيت عمره تمتع باشد و اگر مكلف در مكه باشد و بخواهد عمره مفرده به‌جا آورد جايز است از حرم خارج شده و احرام ببندد و واجب نيست به يكى از مواقيت عمره تمتع برود و بهتر است كه احرامش از يكى از اين 3 محلّ باشد: حديبيّه، جعرانه، تنعيم. (به مسأله 222 و 229 مراجعه شود) آيت الله بهجت: اگر در حرم باشد، و ميقات است در صورت مرور به آن. (كتاب حج افراد، ص 6)

3) . آيت الله تبريزى: تا وقت حج در مكه باقى ماند. آيت الله سيستانى: اگر عمره مفرده را در ماه‌هاى حج انجام دهد و در مكه تا روز هشتم ذى‌حجه بماند و قصد حج كند عمرۀ او عمرۀ تمتّع به حساب مى‌آيد.

4) . آيت الله بهجت: جواز عدول به عمره تمتّع، محل تأمل و احتياط است، مگر اين‌كه متمكن از انجام عمرۀ تمتع نباشد.

5) . آيت الله سيستانى: اگر بداند مستلزم ارتكاب محرّم مى‌شود؛ مانند استظلال، انعقاد نذر مورد اشكال است. آيت الله فاضل: صحت نذر براى كسى كه مى‌داند ناچار مى‌شود در روز با وسيله مسقف حركت كند محل اشكال است، بلى اگر بداند كه براى احرام عمره تمتع نمى‌تواند به يكى از مواقيت معروفه برود نذر اشكال ندارد و معصيت هم نكرده است. ولى احتياط آن است كه در ادنى الحل تجديد احرام كند و در هر دو صورت كفاره استظلال را بايد بدهد.

6) . آيت الله صافى، آيت الله گلپايگانى: و در اين صورت احتياط مستحب است كه در هنگام عبور از ميقات تلبيه را تجديد كند. آيت الله فاضل: تجديد احرام لازم نيست.

7) . آيت الله بهجت: نيازى به تجديد احرام در ميقات نيست بلكه مى‌تواند از راهى به مكه برود كه بر ميقات نگذرد.

8) . آيت الله بهجت: اقرب جواز عدول اهل مدينه است از مرور به ذوالحليفه براى احرام از جحفه اختياراً. (مناسك شيخ، ص 9) آيت الله خامنه‌اى: نظر ايشان نسبت به اين احتياط يافت نشد. آيت الله سيستانى: و احوط اين است كه مكلف از محاذى ميقات نگذرد مگر با احرام، اگرچه بعيد نيست كه گذشتن جايز باشد، در صورتى كه در پيش روى مكلف ميقاتى يا محاذى ميقاتى باشد. (مناسك، مسأله 167). آيت الله گلپايگانى، آيت الله صافى: بلكه واجب است. آيت الله فاضل: اين احتياط مستحب است. نظر آيت الله خويى در مورد محاذات در ذيل مسأله 209 گذشت.

9) . آيات عظام خويى، خامنه‌اى، تبريزى، بهجت: در نيت چند چيز معتبر است: 1- قصد قربت (نزديكى به خدا) مانند عبادات ديگر غير از احرام. 2- همزمان بودن با شروع در احرام. 3- تعيين احرام كه براى عمره است يا براى حج، و تعيين حج كه تمتع است يا قران يا افراد، و تعيين اين‌كه براى خود است يا براى ديگرى، و تعيين اين‌كه حجش حجۀ‌الاسلام است كه براى اولين بار به استطاعت بر او واجب شده يا حج نذرى است كه به سبب نذر بر او واجب شده يا حجى است كه به سبب فاسد بودن حج قبل بر او واجب شده يا حج مستحبى است. خلاصه هر يك از اينها كه باشد بايد در نيت مشخص شود. پس اگر بدون تعيين نيت، احرام نمود، احرامش باطل خواهد بود. آيت الله بهجت: قصد قربت (يعنى به جهت اطاعت و امتثال فرموده خداوند عالم). (مناسك شيخ، ص 12) آيت الله خويى و تبريزى: حجۀ‌الاسلام عنوان قصدى نيست و اگر مكلّف مستطيع براى خود حج به‌جا آورد حجۀ‌الاسلام است مگر با علم و عمد قصد حج استحبابى نمايد. آيت الله سيستانى: در نيت معتبر است قصد قربت و وقوع آن در ميقات و مانند آن و مشخص نمودن عبادتى كه قصد احرام براى آن دارد، كه آيا حج است و يا عمره و تعيين حج كه تمتع است يا قِران يا افراد، و در صورت نيابت بايد آن را قصد كند و اگر براى خودش باشد كافى است كه قصد انجام آن از غير ننمايد و در عمل نذرى كافى است كه آنچه نذر نموده بر عملش منطبق باشد، و لزومى ندارد قصد كند حجى كه انجام مى‌دهد - مثلاً - حج نذرى است، همچنان‌كه براى اين‌كه حجى كه انجام مى‌دهد حجۀ‌الاسلام باشد، كفايت مى‌كند كه حجۀ‌الاسلام كه بر او واجب شده بر عملش منطبق باشد و نياز به قصد زايدى نيست. (مناسك، مسأله 176)