113زمين است:
وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ مٰا كٰانَ اللّٰهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ. 1
اى پيامبر، تا تو در ميان آنها هستى، خداوند آنها را مجازات نخواهد كرد، و (نيز) تا استغفار مىكنند خدا عذابشان نمىكند.
*توسل در روايات
رواياتى نقل شده كه دلالت بر روا بودن توسل به پيامبر و اوليا دارد. اينگونه روايات از طريق شيعه و اهل سنت فراوان نقل شده و ما به نقل چند روايت از طريق اهل سنت بسنده مىكنيم:
مرد نابينايى حضور پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) آمد و گفت: از خداوند بخواه به من عافيت بخشد. پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: اگر مايل هستى دعاى تو را تأخير بيندازم و آن براى تو بهتر است، و اگر مايل هستى دعا كنم. مرد نابينا گفت: دعا بفرمائيد. پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) به او دستور داد كه وضو بگيرد و وضوى خود را نيكو گرداند و دو ركعت نماز بگزارد و اين چنين دعا كند: خدايا، من از تو درخواست مىكنم و به تو متوجه مىشوم به وسيله پيامبرت محمد، پيامبر رحمت اى محمد، من درباره حاجتم به وسيله تو به خدايم متوجه مىشوم تا حاجتم را برآورده بفرمايى، خدايا شفاعت او را درباره من بپذير. 2 اشكالى در صحت حديث وجود ندارد، حتى ابنتيميه آن را صحيح دانسته است.
با اين روايت، مشروعيت توسل مورد تأكيد قرار مىگيرد، زيرا پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) شخص نابينا را ياد دادند كه به وسيله آن حضرت متوجه خدا شود و او را شفيع قرار دهد تا حاجتش برآورده شود. و مراد از پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) خود حضرت مىباشد كه به وسيله منزلت و مقام او به خدا متوجه شويم، نه دعايش.
2. عطيه عوفى از ابى سعيد خدرى نقل مىكند كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمودند: كسى كه از خانهاش براى نماز برون رود و بگويد: