82سلاممىدهيم و عرض ارادت مىكنيم، وقتى در مشاهدمشرّفه آنان حاضر مىشويم، قبل از ورود به مضجعشريفشان اظهار ادب مىكنيم و اذن ورود مىخواهيم و چنين مىگوييم:
اللّهم إنى أعتقد حرمة صاحب هذا المشهد الشريف فى غيبته كما أعتقدها فى حضرته واعلم ان رسولكوخلفاءك عليهم السلام احياء عندك يرزقون يرون مقامى ويسمعون كلامى ويردون سلامى وانّك حجبت عن سمعى كلامهم وفتحت باب فهمى بلذيذ مناجاتهم .
سخن از غيبت و حضور معصوم است نه موت و حيات آنها. اينان احياء و زنده هستند و از خداوند متعال بشارتِ آيندگانى را كه حركت كرده و در مسير هستند و تا كنون ملحق نشدهاند را هم مىخواهند و جوياى وضعيت همرزمان و همفكرانشان هستند.
اين بخش از آيه شريفه: ...وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ... 1 از قبيل عدم و ملكه است. آنان كه از جا حركت نكردهاند، از گردونه كلام شهيدان و معصومان خارجند، و تنها آنان كه حركت كردهاند، موضوع استبشار هستند; جمعى واصل به آنان شدهاند و گروهى در مسير هستند كه باز خود قرآن مىفرمايد:
...فَمِنْهُمْ مَنْ قَضىٰ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ مٰا