74 وَاللّهِ لَقَدْ آمَنَتْ بى إِذْ كَفَرَ بِىَ النّاسُ، وَ آوَتْنى إِذْ رَفَضَنِىَ النّاسُ، وَ صَدَّقَتْنى إِذْ كَذَّبَنِىَ النّاسُ، وَ رَزَقَتْ مِنِّى الْوَلَدَ إِذْ حَرَمْتُموهُ مِنِّى ... إنّى لاَُحِبُّ حَبيبَه ¹

2 - حضرت خديجه(عليها السلام) مونس رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، در تمامى مشكلات و گرفتارى‌ها بود. او محرم اسرار و همدمى مهربان، بامعرفت و با عطوفت براى پيامبر(صلى الله عليه وآله) بود. هرگاه اهل مكّه آن حضرت‌را مورد آزار و اذيت قرار مى‌دادند، خديجه به او دلدارى مى‌داد و با حسن معاشرت و ملاطفت آن حضرت را از غم‌هاى مستمر بيرون مى‌آورد.

همان طور كه پيش از بعثت، آن هنگام كه از قوم و قبيله خود كناره مى‌گرفت و براى عبادت و بندگى خداى تعالى به عزلت پناه مى‌برد و غار حِرا جايگاه تنهايى او شده بود و به عبادت مى‌پرداخت، تنها خديجه(عليها السلام) و گاهى على(عليه السلام)بودند كه تا نزديكى غار حِرا با او همراه بودند و پس از بعثت جز خديجه و على‌بن ابى طالب ياورى ديگر نداشت كه بتواند مقدارى از دلتنگى‌هاى حضرت را بزدايد.

آرى، محبّت‌ها و فداكارى‌ها براى رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، سرانجام نتيجه خود را نشان داد; آن گاه كه خداى تعالى به خديجه سلام رسانيد:

إنَّ جَبْرَئيلَ أَتى رَسُولَ اللّهِ(صلى الله عليه وآله)، فَقال: اقْرَأْ خَدِيجَةَ السَّلامَ مِنْ رَبِّها، فَقالَ رَسُولُ اللّهِ(صلى الله عليه وآله): يا خَدِيجَةُ، هذا جَبْرَئِيلُ يَقْرَئُكِ السَّلامَ مِنْ رَبِّكِ. فَقالَتْ خَدِيجَة: أَللّهُ