69مورّخان نوشتهاند كه يك پاى او را به شترى و پاى ديگرش را به شترى ديگر بستند و آن دو را، در دو سوى مخالف به حركت در آوردند! آن زن با ايمان دردناكترين آزار و شكنجه را به جان خريد و سرانجام با شمشير دو نيمشكردند. 1
قالَ عَمَّارُ لِلنَّبىِّ(صلى الله عليه وآله): يا رَسُولَ اللّهِ! بَلَغَ الْعَذابُ مِنْ امّى كُلَّ مَبْلَغ. فَقالَ(صلى الله عليه وآله):
صَبْراً يا أَبَا اليَقْظانِ. أَلّلهُمَّ لا تُعَذِّبْ أَحَدَاً مِنْ آلِياسِر.
سميّه در سايه شكيبايى، لياقت شهادت را يافت; آن سان كه همسر شهيدى چون ياسر شد.
سميّه بانوى نمونهاى بود كه درس استقامت، فداكارى، تحمّل قهرمانانه دردها و رنجها و تلاش پيگير براى به انزوا كشاندن دشمنان را به زنان عصرها و قرنها آموخت.
سلام خدا بر روح پاكش و نيز شوهر و فرزندانش باد!
*ام المؤمنين خديجه
حضرت خديجه(عليها السلام) در خانوادهاى اصيل و شرافتمند، در مكّه مكرّمه به دنيا آمد. پدرش خويلد بن اسد بن عبدالعزّى بن قصىّ بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لوى بن غالب، و مادرش فاطمه بنت زائدة بن الأصمبن فهر بن لوى بن غالب است. هر دو از طايفه قريش و در لوى مشترك و از يك ريشه هستند.
خديجه(عليها السلام) در زمان جاهليت به: سَيِّدَةُ نِساءِ قُرَيْش، سَيِّدَةُ قُرَيْش، أَلطّاهِرَة خوانده مىشد.