166اميرمؤمنان(عليه السلام) در نامهاى به معاويه فضايل اهل بيت(عليهم السلام) را باز مىشمارد; نامهاى كه بسيار ژرف و ارزشمند است و خود را چنين معرّفى مىفرمايد:
«نحن صنائع ربّنا و النّاس صنائع لنا.» و ابن ابى الحديد درباره اين جمله در شرح نهج البلاغه سخن مىگويد و آن را چنين نقل مىكند:«نحن عبيدالله و الناس عبيد لنا.» آن گاه امام(عليه السلام) مىفرمايد:«بسيارى در جبههها كشته مىشوند، ولى كشته ما سيّدالشهداء لقب مىگيرد. شمارى بسيار در معركه جنگ دستشان جدا مىشود، ولى كسى از خاندان ما كه دست او از پيكر جدا مىشود، به مقام الطيّار فى الجنّة و ذوالجناحين بار مىيابد.» و سپس مىفرمايد:«اگر امامت و خلافت بر مبناى قرابت باشد، بنابر آيه شريفه (وَ أُولُوا الْأَرْحٰامِ بَعْضُهُمْ أَوْلىٰ بِبَعْضٍ فِي كِتٰابِ اللّٰهِ) به ما مىرسد و اگر بر مبناى اطاعت و پيروى باشد، باز بنابر آيه شريفه (إِنَّ أَوْلَى النّٰاسِ بِإِبْرٰاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هٰذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا) به ما
باز مىگردد. پس، بنابر آيه اوّل ما به پيامبر(صلى الله عليه وآله) نزديك هستيم و شما دور و بنابر آيه دوم، ما مطيع و پيرو هستيم و شما عاصى.»
پس اى عزيز، اكنون كه دانستى آل رسول(صلى الله عليه وآله) وسايط فيض الهىاند و تو توفيق يافتهاى كه در جوار آن انوار مقدّس جاىگيرى، بقيع را بحرى ذخّار تصور نما و آنچه از آب رحمت مىخواهى، برگير كه هميشه فرصتها دست نمىدهد. دنياى خوب را، كه زمينهساز آخرتى خوبتر باشد، از امامان پاكطلب